Cath Muermans
DE MAGISCHE WOUDVRIENDEN
Mijn naam is Cath Muermans en ik geloof dat verhalen pas echt gaan leven als je ze kunt voelen, zien en vasthouden.
Ik ben de bedenker en schrijver van de kinderboeken reeks
DE MAGISCHE WOUDVRIENDEN-
een fantasierijke wereld waarin bijzondere dieren , kinderen en mysterieuze woud wezens samen avonturen beleven. Mijn verhalen zijn spannend zonder eng te zijn, liefdevol verteld en altijd oprecht, en gedragen door thema’s als Vriendschap , Vrijheid en Moed
Alles begint bij een verhaal. Tijdens het schrijven laat ik mijn personages langzaam ontstaan, hun karakter, hun stem, hun humor en hun kwetsbaarheid. Ze zijn nooit zomaar figuren op papier, maar vrienden die met je meelopen terwijl je leest.
Welk avontuur lees jij vandaag?
Hoe kunnen wasmanden schepen worden, fluisteren de bomen en begint achter iedere bocht een nieuw avontuur.
Maak kennis met Bear, Foezel, Luro en nog vele andere vrienden. Ga met hen mee in een verhaal over vriendschap, moed en een plek waar je jezelf mag zijn.
Kies een verhaal, zoek een fijn plekje en ontdek wie je onderweg ontmoet.
Veel leesplezier
Cath
gebruik de button om naar boek te gaan
TOM DE DRAKENVLIEGER
De geheimzinnige landing in het Magische Woud
"Nou, dat was misschien niet onze mooiste landing ooit, maar ik moet toegeven dat ik liever in een berg mos terecht kom dan boven op een stekelige cactus,"mompelde Tom, terwijl hij overeind krabbelde en een paar blaadjes uit zijn haar plukte.
Mijn naam is Lyra, "zei het wezentje, terwijl hij zijn rug rekte en probeerde zo belangrijk mogelijk te kijken. "Ik ben één van de beschermers van het Magische Woud, wat betekent dat ik eigenlijk eerst zou moeten weten waarom jullie zomaar uit de lucht komen vallen."
Tom keek naar de kleine beschermer en moest zijn best doen om niet opnieuw te lachen. Want hoewel Lyra bijzonder ernstig probeerde te kijken, mislukte dat door een groot goudkleurig blaadje ,boven op zijn hoofd.
"Dat is een hele goede vraag,Lyra, maar ik vrees dat het antwoord nogal ingewikkeld is omdat we eigenlijk alleen maar nieuwsgierig waren naar de gouden lichtjes boven het bos en we vervolgens door een Magische Poort zijn gevlogen."
het verhaal gaat morgen verder....... hoop je terug te zien
Cath en Rataplan
Voor een aantal personages maak ik buikspreekpoppen. Deze poppen brengen de verhalen tot leven tijdens voorlezen. Ze helpen om gevoelens bespreekbaar te maken, om te lachen, te verwonderen en samen te fantaseren.
Handgemaakt en met een vleugje magie tot leven gebracht
Ik vind het belangrijk dat beeld en verhaal één geheel vormen. Zo krijgt ieder personage een herkenbare en liefdevolle uitstraling, waarin kinderen zich kunnen herkennen.
NOAH SAM EMMA LISA
Wat mijn werk bijzonder maakt, is dat sommige personages verder groeien dan het papier. Ik vertaal ze naar embroidery {borduurwerk} zodat verhalen tastbaar worden. Een Woudvrienden kan zo ineens op stof verschijnen….op een tas, jas, kussen of knuffel.
Verhalen die je kunt vasthouden.
EMBROIDERY NOAH
De MAGISCHE WOUDVRIENDEN is geen los project, maar een groeiende wereld
Een wereld waarin verhalen, illustraties, handwerk en spel,elkaar ontmoeten.
EMBROIDERY TOM DE DRAKENVLIEGER
Duddels
Kinderboeken DUDDELS
Ik ben bezig met iets nieuws.
iets dat langzaam vorm krijgt, niet alleen in mijn handen, maar ook in mijn hoofd en hart.
Een nieuwe BUIKSPREEKPOP is aan het ontstaan.
Deze nieuwe creatie groeit stap voor stap. Met aandacht, vakmanschap en veel plezier. Het is een proces van proberen, aanpassen, opnieuw beginnen en soms verrast worden door wat er vanzelf ontstaat.
FLORIS EIKENHORST
..
Normaal gesproken begon het FLUISTERWOUD al te praten vóórdat de zon goed en wel wakker was.
De bladeren ritselden dan alsof ze elkaar geheimpjes vertelden, wortels kraakten onder de grond als het geluid van oude botten, en ergens verderop klonk altijd wel een HM-HM van een boom die het ergens niet mee eens was. Zelfs de paddenstoelen deden mee…die piepten zachtjes als je erop ging zitten, wat meestal betekende dat je eraf moest.
Maar deze ochtend was anders.
Deze ochtend zei het bos…niets .
Geen geritsel
Geen gekraak
Geen gefluister
Zelfs de wind leek zijn adem in te houden.
En precies dát was het moment waarop FLORIS EIKENHORST zijn ogen opende.
Hij lag onder de oudste eik van het bos....een boom zo oud dat niemand zich kon herinneren wanneer hij ooit een eikel was geweest. Floris sliep daar vaak. Niet omdat hij geen huis had (dat had hij wel , een keurig huis met een deur die altijd een beetje scheef hing) , maar omdat hij vond dat de beste gesprekken ‘s nachts gebeurden. Als je heel stil bleef liggen hoorde je de bomen fluisteren.
Floris bleef nog even liggen.
Hij fronste.
“Dat is vreemd,”mompelde hij, terwijl hij zijn witte wenkbrauwen omhoog trok. “Jullie zijn normaal gesproken niet zó beleefd.”
Hij legde zijn hand op de bast van de eik. Die was warm, maar stil. Geen brom, geen zucht, geen goedemorgen.
Floris ging rechtop zitten.
Normaal gesproken begon het FLUISTERWOUD al te praten vóórdat de zon goed en wel wakker was.
De bladeren ritselden dan alsof ze elkaar geheimpjes vertelden, wortels kraakten onder de grond als het geluid van oude botten, en ergens verderop klonk altijd wel een HM-HM van een boom die het ergens niet mee eens was. Zelfs de paddenstoelen deden mee…die piepten zachtjes als je erop ging zitten, wat meestal betekende dat je eraf moest.
Maar deze ochtend was anders.
Deze ochtend zei het bos…niets .
Geen geritsel
Geen gekraak
Geen gefluister
Zelfs de wind leek zijn adem in te houden.
En precies dát was het moment waarop FLORIS EIKENHORST zijn ogen opende.
Hij lag onder de oudste eik van het bos....een boom zo oud dat niemand zich kon herinneren wanneer hij ooit een eikel was geweest. Floris sliep daar vaak. Niet omdat hij geen huis had (dat had hij wel , een keurig huis met een deur die altijd een beetje scheef hing) , maar omdat hij vond dat de beste gesprekken ‘s nachts gebeurden. Als je heel stil bleef liggen hoorde je de bomen fluisteren.
Floris bleef nog even liggen.
Hij fronste.
“Dat is vreemd,”mompelde hij, terwijl hij zijn witte wenkbrauwen omhoog trok. “Jullie zijn normaal gesproken niet zó beleefd.”
Hij legde zijn hand op de bast van de eik. Die was warm, maar stil. Geen brom, geen zucht, geen goedemorgen.
Floris ging rechtop zitten.
