Cath Muermans
DE MAGISCHE WOUDVRIENDEN
Mijn naam is Cath Muermans en ik geloof dat verhalen pas echt gaan leven als je ze kunt voelen, zien en vasthouden.
Ik ben de bedenker en schrijver van de kinderboeken reeks
DE MAGISCHE WOUDVRIENDEN-
een fantasierijke wereld waarin bijzondere dieren , kinderen en mysterieuze woud wezens samen avonturen beleven. Mijn verhalen zijn spannend zonder eng te zijn, liefdevol verteld en altijd oprecht, en gedragen door thema’s als Vriendschap , Vrijheid en Moed
Alles begint bij een verhaal. Tijdens het schrijven laat ik mijn personages langzaam ontstaan, hun karakter, hun stem, hun humor en hun kwetsbaarheid. Ze zijn nooit zomaar figuren op papier, maar vrienden die met je meelopen terwijl je leest.
Kinderboeken DUDDELS
FLOSSIE SPRANKEL
Na het avontuur met Foezel en het Licht van Luminora lijkt alles weer normaal… tot er iets vreemds gebeurt in de klas. Dingen verdwijnen, stemmen klinken zachter dan normaal.
en dan is er Flossie.
iedereen vindt haar leuk. Té leuk, vindt Foezel.
Maar juist zij lijkt iets te horen…. Iets wat anderen niet horen.
Samen ontdekken ze dat er een geheim verborgen zit in hun klas….een geheim dat alleen zichtbaar wordt als je durft te luisteren… en niet alleen met je oren….
Foezel en het geheim van de Fluisterklas
Hoofdstuk 1.
De Nieuwe
De ochtend begon zoals zoveel ochtenden, een beetje luid en vooral heel gewoon. Stoelen schoven over de vloer, iemand zocht nog snel een potlood en ergens viel iets wat duidelijk niet had moeten vallen. Foezel zat op zijn plek en keek half geïnteresseerd om zich heen, terwijl hij deed alsof hij druk nadacht over iets belangrijks. In werkelijkheid dacht hij vooral na over hoe hij zo meteen misschien een grap kon maken die iedereen aan het lachen zou krijgen.
De deur ging open
Niet met een klap....maar rustig.
in de deuropening stond Flossie
Ze had een rood sjaaltje om dat een beetje scheef zat, alsof ze het onderweg nog had rechtgetrokken maar halverwege was afgeleid. Haar haren stonden licht alle kanten op en haar blik gleed langzaam door de klas. Toen ze een stap naar binnen zette, bleef haar voet net iets te lang achter een tafelpoot hangen, waardoor ze een klein hupje maakte om haar evenwicht terug te vinden.
'Dat ging expres,' mompelde ze zacht tegen zichzelf, hoewel niemand had gevraagd....waarom?
Een paar kinderen begonnen meteen te glimlachen. Niet omdat ze precies wisten waardoor dat kwam, maar omdat Flossie er simpelweg zo uitzag alsof er altijd iets grappigs kon gebeuren.
'Hoi,' zei ze vervolgens.
Nog voordat iemand officieel had besloten dat ze interessant was, stonden er al een paar kinderen op om dichterbij te komen. Iemand schoof een stoel naar achteren, iemand anders begon al te vragen waar ze vandaan kwam, en binnen een paar tellen stond er een kleine kring om haar heen.
'Wil je naast me zitten?'
'Kom je straks met ons mee?'
"We hebben hier echt leuke game spellen!'
Flossie draaide zich een beetje van de ene naar de andere kant, alsof ze probeerde iedereen tegelijk aan te kijken, wat natuurlijk niet lukte. Halverwege een antwoord bleef ze even stilstaan , keek naar het raam en zei toen...'Dat licht daar...dat is mooi,' om daarna weer vrolijk verder te praten alsof er niets gebeurd was.
Foezel had het allemaal gezien.
Hij zat nog steeds op zijn plek , met zijn armen over elkaar en een blik die hij zelf als "neutraal" zou omschrijven, maar die in werkelijkheid steeds meer richting "niet onder de indruk " ging. Hij volgde hoe de groep rond Flossie groeide en hoe iedereen iets van haar leek te willen.
'Dat gaat snel,' mompelde hij zacht.
Hij probeerde zich weer op iets anders te richten, maar zijn ogen gleden steeds terug naar de drukte. Normaal gesproken was hij diegene die de aandacht trok, diegene die iets zei waardoor mensen gingen lachen of luisteren. Nu leek dat vanzelf te gebeuren zonder dat hij er iets voor hoefde te doen, en vreemd genoeg maakte dat hem juist onrustig.
Op dat moment draaide Flossie haar hoofd, alsof ze iets had gehoord dat anderen niet hoorden.
Haar blik viel direct op Foezel.
Ze keek hem even aan met een nieuwsgierige uitdrukking, en stapte toen zonder aarzelen uit de kring.
Dat viel meteen op , want de rest van de klas keek haar na. Waar ging ze heen? Waarom liep ze weg?
Flossie liep rustig naar Foezel, waarbij ze halverwege bijna struikelde over een gedropte rugzak, zich snel herpakte en daarna deed alsof dat gewoon bij haar manier van lopen hoorde.
. 'Hoi,' zei ze opnieuw, dit keer recht tegen hem.
Foezel keek op. Hij had niet verwacht dat ze naar hem toe zou komen en had al helemaal niet verwacht dat hij even niet wist wat hij moest zeggen.
'Eh...hoi," antwoordde hij uiteindelijk.
Flossie bestudeerde hem een moment, haar hoofd een beetje schuin, alsof ze een puzzel probeerde op te lossen.
'Jij kijkt of je de leukste dingen denkt,' zei ze toen.
Foezel fronste licht. 'Hoe bedoel je?'
'Alsof je iets wil zeggen, maar het nog even bewaart,' legde ze uit. 'Dat doe ik ook soms. Dan vergeet ik het daarna trouwens wel weer.'
Ze glimlachte.
Foezel voelde dat hij iets wilde terugzeggen dat slim of grappig was, maar er kwam niets dat echt goed genoeg voelde. Dat gebeurde hem niet vaak.
'Nou...misschien,' zei hij uiteindelijk, iets minder zeker dan hij had gewild.
Flossie knikte tevreden. Dat was precies het antwoord dat ze had verwacht.
'Mooi,' zei ze. 'Dan wil ik dat wel horen.'
Zonder verder iets te vragen, schoof ze een stoel een beetje naar achteren, ging zitten en keek nog even rond en wilde zich ervan overtuigen dat ze niets belangrijks gemist had. Daarbij stootte ze per ongeluk een potlood van tafel, raapte het op, gaf het aan de verkeerde persoon, nam het terug en legde het uiteindelijk op de juiste plek.
Niemand leek het haar kwalijk te nemen.
Foezel keek even opzij naar haar. Het was vreemd hoe snel alles veranderde. Nog geen paar minuten geleden was het een gewone ochtend geweest en nu zat er iemand naast hem die tegelijk rustig en chaotisch leek, die dingen zag die anderen niet zagen en die zomaar had besloten naast hem te komen zitten.
.
Hij wist nog niet goed wat hij ervan moest vinden.
'Ze is een beetje raar,' mompelde hij zacht, vooral voor zichzelf.
Flossie draaide haar hoofd meteen naar hem toe. 'Ja,' zei ze opgewekt, 'dat hoor ik vaker.'
Foezel keek haar verrast aan.
'Maar meestal bedoelen ze het aardig,' voegde ze eraan toe.
Voor het eerst die ochtend verscheen er een kleine glimlach op zijn gezicht, al probeerde hij die nog een beetje tegen te houden.
Misschien, dacht hij, was dit nog niet zo'n gewone dag als hij had verwacht.
Hoodstuk 2. Het Gefluister
'
BLIEP BONTELHAAR
Professor NEUSELIUS Klaphoed en de Schaduwpoort
Professor Neuselius Klaphoed stond bekend als een uitvinder die zich niet liet beperken door wat anderen mogelijk of onmogelijk noemden. Want waar gewone wetenschappers zich bezighielden met veilige berekeningen en voorspelbare experimenten, bouwde hij in zijn overvolle werkplaats apparaten die piepten, zoemden, knetterden en soms op onverklaarbare wijze verdwenen om even later op een totaal andere plek te verschijnen, terwijl hij zelf met fonkelende ogen en roetvlekken op zijn gezicht driftig aantekeningen maakte over verschijnselen die volgens geen enkel handboek zouden mogen bestaan.
Op een regenachtige middag, terwijl druppels onophoudelijk tegen de hoge ramen tikten en de wind zachtjes door de kieren floot, werkte de professor aan wat hij zelf een ‘resonantie versterker voor onbekende energievelden’ noemde. Een ingewikkeld apparaat bestaande uit draaiende ringen, dunne metalen draden en een centrale kern die flauwtjes gloeide, waarbij hij zorgvuldig probeerde om een bijna onmeetbare trilling zichtbaar te maken die hij eerder slechts per toeval had waargenomen.
Wat hij op dat moment niet wist, was dat een minuscuul foutje in de afstemming, een afwijking zo klein dat zelfs zijn scherpe blik het niet had opgemerkt, de balans van het experiment subtiel maar beslissend had verstoord, waardoor de energie zich niet gedroeg zoals verwacht, maar zich ophoopte op een manier die geen enkele theorie kon verklaren.
Ik ben bezig met iets nieuws.
iets dat langzaam vorm krijgt, niet alleen in mijn handen, maar ook in mijn hoofd en hart.
Een nieuwe BUIKSPREEKPOP is aan het ontstaan.
Deze nieuwe creatie groeit stap voor stap. Met aandacht, vakmanschap en veel plezier. Het is een proces van proberen, aanpassen, opnieuw beginnen en soms verrast worden door wat er vanzelf ontstaat.
FLORIS EIKENHORST
..
Normaal gesproken begon het FLUISTERWOUD al te praten vóórdat de zon goed en wel wakker was.
De bladeren ritselden dan alsof ze elkaar geheimpjes vertelden, wortels kraakten onder de grond als het geluid van oude botten, en ergens verderop klonk altijd wel een HM-HM van een boom die het ergens niet mee eens was. Zelfs de paddenstoelen deden mee…die piepten zachtjes als je erop ging zitten, wat meestal betekende dat je eraf moest.
Maar deze ochtend was anders.
Deze ochtend zei het bos…niets .
Geen geritsel
Geen gekraak
Geen gefluister
Zelfs de wind leek zijn adem in te houden.
En precies dát was het moment waarop FLORIS EIKENHORST zijn ogen opende.
Hij lag onder de oudste eik van het bos....een boom zo oud dat niemand zich kon herinneren wanneer hij ooit een eikel was geweest. Floris sliep daar vaak. Niet omdat hij geen huis had (dat had hij wel , een keurig huis met een deur die altijd een beetje scheef hing) , maar omdat hij vond dat de beste gesprekken ‘s nachts gebeurden. Als je heel stil bleef liggen hoorde je de bomen fluisteren.
Floris bleef nog even liggen.
Hij fronste.
“Dat is vreemd,”mompelde hij, terwijl hij zijn witte wenkbrauwen omhoog trok. “Jullie zijn normaal gesproken niet zó beleefd.”
Hij legde zijn hand op de bast van de eik. Die was warm, maar stil. Geen brom, geen zucht, geen goedemorgen.
Floris ging rechtop zitten.
Normaal gesproken begon het FLUISTERWOUD al te praten vóórdat de zon goed en wel wakker was.
De bladeren ritselden dan alsof ze elkaar geheimpjes vertelden, wortels kraakten onder de grond als het geluid van oude botten, en ergens verderop klonk altijd wel een HM-HM van een boom die het ergens niet mee eens was. Zelfs de paddenstoelen deden mee…die piepten zachtjes als je erop ging zitten, wat meestal betekende dat je eraf moest.
Maar deze ochtend was anders.
Deze ochtend zei het bos…niets .
Geen geritsel
Geen gekraak
Geen gefluister
Zelfs de wind leek zijn adem in te houden.
En precies dát was het moment waarop FLORIS EIKENHORST zijn ogen opende.
Hij lag onder de oudste eik van het bos....een boom zo oud dat niemand zich kon herinneren wanneer hij ooit een eikel was geweest. Floris sliep daar vaak. Niet omdat hij geen huis had (dat had hij wel , een keurig huis met een deur die altijd een beetje scheef hing) , maar omdat hij vond dat de beste gesprekken ‘s nachts gebeurden. Als je heel stil bleef liggen hoorde je de bomen fluisteren.
Floris bleef nog even liggen.
Hij fronste.
“Dat is vreemd,”mompelde hij, terwijl hij zijn witte wenkbrauwen omhoog trok. “Jullie zijn normaal gesproken niet zó beleefd.”
Hij legde zijn hand op de bast van de eik. Die was warm, maar stil. Geen brom, geen zucht, geen goedemorgen.
Floris ging rechtop zitten.
De dag dat het bos zweeg
. kinderboeken DUDDELS
Also translated in English
De gang die niet meer bestond
De grond bleef rommelen als een lange , mopperende grom die door de wortels trok en via de stenen langs Gruddels voeten kroop, waardoor hij wist dat dit geen gewone instorting was maar iets dat diep onder de grond wakker werd, iets dat daar al heel lang had liggen wachten zonder dat iemand het had gemerkt
De Fout die had moeten blijven slapen
In de tunnel was het stil. Zelfs de Bromkriepers stopten met klikken en de Steeksnorren hielden hun snorharen zo stil dat ze eruit zagen als versteende takjes, terwijl de Fladderflitskever aarzelend rondjes draaide en zijn licht zachter maakte, alsof hij bang was iets wakker te maken dat misschien liever in het donker bleef.
Voor een aantal personages maak ik buikspreekpoppen. Deze poppen brengen de verhalen tot leven tijdens voorlezen. Ze helpen om gevoelens bespreekbaar te maken, om te lachen, te verwonderen en samen te fantaseren.
Handgemaakt en met een vleugje magie tot leven gebracht
Ik vind het belangrijk dat beeld en verhaal één geheel vormen. Zo krijgt ieder personage een herkenbare en liefdevolle uitstraling, waarin kinderen zich kunnen herkennen.
NOAH SAM EMMA LISA
Wat mijn werk bijzonder maakt, is dat sommige personages verder groeien dan het papier. Ik vertaal ze naar embroidery {borduurwerk} zodat verhalen tastbaar worden. Een Woudvrienden kan zo ineens op stof verschijnen….op een tas, jas, kussen of knuffel.
Verhalen die je kunt vasthouden.
EMBROIDERY NOAH
De MAGISCHE WOUDVRIENDEN is geen los project, maar een groeiende wereld
Een wereld waarin verhalen, illustraties, handwerk en spel,elkaar ontmoeten.
DUDDELS kinderboeken DUDDELS
Deel 1 in de reeks
De Magische Woudvrienden
Druk op de Buttons om naar de pagina’s te gaan
Piraat C.Bear en de Verborgen Schat
Maak kennis met Piraat C. Bear, de stoerste, grappigste en meest eigenwijze piraat die ooit uit een wasmachine sprong. Samen met zijn scheepsjongens een bemanning vol onverwachte helden gaat hij op zoek naar de legendarische Verborgen Schat van Opa Coala Bear.
Onderweg trotseert hij stormen, gevechten met de gevaarlijke Kapitein Snorhaar en zelfs zijn eigen angst voor zeepbellen!
Het eerste echte schip
De schatkaart van Opa
De lucht in de keuken leek te veranderen. De lamp flikkerde, de gordijnen wapperden alsof er wind opstak. Bear zette zijn poot stevig op de grond van de WASMAND EXPRESS en bulderde….
”Scheepsjongen! Maak je klaar. De kaart wijst ons naar de schat, maar de zee wil ons testen!”
”Welke zee? Dit is nog steeds de vloer! zei Oliver, terwijl hij keek naar de keuken tegels.
Maar Bear zwaaide met zijn houten lepel alsof het een roer was. “De vloer is de zee! De kruimels zijn haaien! En de tocht van het open raam …dat is de storm die komt.
Plotseling begon de mand echt te wiebelen. Oliver gaf hem een zet zodat het nog echter leek. Bear greep de rand en tuimelde bijna om.
Storm op Zee
De Bemanning
Embroidery Kapitein C. Bear
DUDDELS Kinderboeken DUDDELS
Deel 2 in de reeks
De Magische Woudvrienden
Download via Button
Iedereen verdient een vriend. Maar soms voelt het alsof de wereld te hard is en dat niemand je begrijpt. Zo voelde Foezel zich vaker. Tot die ene dag...de dag dat hij een andere wereld ontdekte waar vriendschap en moed op hem wachtte.
Foezel wordt gepest
Foezel zat stil in de klas. Zijn handen lagen gevouwen op de tafel. Hij durfde nauwelijks op te kijken. Zijn blauwe ogen glinsterden zacht. Niemand leek het te zien. Hij voelde zich vaak of hij onzichtbaar was...behalve als de kinderen hem wilden plagen.
"Wat een rare haren heb jij, Foezel!" riep Bram, die altijd vooraan wilde staan. Hij wees naar Foezels warrige ,stroblonde haar, dat alle kanten op sprong.
Twee andere kinderen lachten mee. "Haha, het lijkt wel een vogelnest."
Foezel keek naar zijn schrift. Hij deed alsof hij het niet hoorde, maar de woorden prikten in zijn hart.
Alsof dat nog niet genoeg was, stootte iemand zachtjes tegen zijn rug. "En die grote neus van jou...daar kun je vast ballonnen mee opblazen."
Gelach kwam uit verschillende hoeken.
Juf Marieke fronste even, maar ze zei niets. Ze schreef sommen op het bord en ging weer verder.
Toen de bel ging, pakte Foezel langzaam zijn tas. Hij wachtte tot bijna iedereen de klas uit was. Zo hoefde hij niet door de groep kinderen heen die vaak fluisterden en lachten als hij langsliep.
Lees verder via Button
Buikspreek oefening
“Foezel en Luro”
Charlie Luro Bear Lenny
Translation chapter one
Embroidery Charlie
De Hommelwachters van het Woud
De grom achter hen werd luider.
Charlie draaide zich langzaam om. De Luna’s flakkerden angstig en kropen dichter bij Luro. Maar wat uit de schaduwen tevoorschijn kwam, waren geen monsters.
De Val in het Hart Van de Zwerm
De wereld werd een wazige wirwar van groen, blauw en geel.
De reuzenhommel dook naar beneden met een snelheid die Charlie nog nooit had gevoeld.
zijn maag schoot omhoog alsof hij binnenstebuiten werd gedraaid.
Hij kneep zijn armen strak om Lenny heen.
”Lenny! Vasthouden!”schreeuwde hij door het gieren van de wind.
Welkom in de betoverende wereld van 'De Woudgeheimen', een kinderboekenreeks vol avontuur, mysterie en onvergetelijke personages. Laat je meevoeren naar een magisch woud waar geheimen wachten om ontdekt te worden. Bereid je voor op een leeservaring die je verbeelding prikkelt en je hart verwarmt.
Het Ei van opa
Het was geen gewone zaterdagmiddag toen opa mij het ei gaf.
De zon hing laag tussen de bomen in zijn achtertuin en maakte alles goudkleurig, alsof de wereld even wist dat er iets bijzonders ging gebeuren. Ik zat op het oude krukje bij de schuur, met mijn knieën opgetrokken, terwijl opa zijn handen afveegde aan zijn broek. Hij keek me aan zoals hij dat alleen deed wanneer hij iets belangrijks ging zeggen.
“Kom eens hier, jongen,” zei hij zacht.
Ik stond op en liep naar hem toe. Opa knielde moeizaam neer en tilde voorzichtig een houten kistje op dat achter hem stond. Het was oud, met barsten in het hout en vreemde tekens die ik niet kon lezen. Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wat zit daarin?” vroeg ik.
Opa glimlachte, maar zijn ogen stonden ernstig.
“ Iets wat vertrouwen nodig heeft.”
Hij opende het kistje.
Daar lag een ei……
